Ο σχεδιασμός της έκθεσης είναι λιτός, επιτρέποντας στα αντικείμενα να "λάμψουν"- κυριολεκτικά και μεταφορικά- μέσα στους εμβληματικούς πέτρινους χώρους της Μονής. Η δαιδαλώδης διάταξη και οι παλιοί πέτρινοι τοίχοι συμπληρώνονται από τις σκούρες ξύλινες επιφάνειες της σκηνοφραφίας, τις λεπτομέρειες από παλαιωμένο μέταλλο και τα βαριά υφάσματα. Ο φωτισμός είναι χαμηλός και μελετημένος ώστε να προδιαθέτει σε ηρεμία και περισυλλογή, ενώ τα φωτοστέφανα που δημιουργούνται γύρω από συγκεκριμένα εκθέματα δίνουν τον ρυθμό, αναδεικνύοντας τα πιο ενδιαφέροντα ή πολύτιμα αντικείμενα και αφήνοντας στο ημίφως τα πλέον κοινά. Ωστόσο, όλοι οι θησαυροί είναι εκεί, για να τους δει κανείς, να τους θαυμάσει ή να τους χρησιμοποιήσει.